Böyle bi sayfanın açılışında ne denir, hangi iyi dilekler sıralanır tam kestiremiyorum muhterem ama yine de amaç, kafadan yürüttüğümüz fikirleri ve bunların etkisiyle açığa çıkan, hayal gücüyle besleyip, büyütülen hikayeleri artık birileri okusun, olunca kendi kendime "Takipçin bol olsun adamım" demeden duramıyorum.
Uzundur kafamın altyapısında kendini geliştiren blog açma fikriyle profesyonel sözleşme imzalamak kaçınılmaz bi sonuçtu tabii ama zannedilmesin ki paylaşacağım şeyler kıvama geldiği için açtım bu sayfayı. Kendi öksürüğümde boğulurcasına hastayım 3-5 gündür. Sevmiyorum hasta olma durumunu ama gelin görün ki "Sigarayı çok içiyosun olum" lafından o kadar sıkıldım ki ennihayet kendimi eve kapadım ve evde olmaktan o kadar sıkıldım ki ennihayet bu sayfayı açtım. Yani öyle "Toplanın anlatıyorum" diyebileceğim bi durum yok. Aslına bakarsanız "Toplanın anlatıyorum" diyebileceğim kimse de yok buralarda. Çelişkili bi cümle oldu sanırım; hem çoğula hitap edip hem kimsenin olmamasından dem vurdum. Her neyse, sonuçta burası klavyeden klavyeye yayılacak, çılgınlar gibi takip edilecek ve hatta bir efsane olacak. İşte o günler geldiğinde sayfanın ilk yazısını merak edenler olabilir deyu karalıyorum bu girizgahı ve umuyorum ki bu ütopya gerçekleşirse bu satırları hasta bi adamın yazdığı gerçeğini gözardı etmezler...
Sabah izlediğim filmde Hülya Koçyiğit hanımkızımızın şiddetli öksürük atakları sonrası ruhunu teslim etmesi beni bi nebze ürkütse de umut ediyorum ki şu an var olan durgunluk geçecek, "İsviçre saati" misali tik-tak akacak yine zihnim ve o gün yeniden fikirleri kafadan yürüteceğim muhterem. Amma ve lakin bugün açılış için kırmızı kurdele, kuru pasta, meşrubat, çelenk gibi gerekli olan her şey elimde mevcut olmasına rağmen şanssızlığım odur ki "makas kesmiyor"...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder